உலகத்தின் பார்வைகளை உடைத்த பாரதிராஜா | ஒரு மகளின் கண்ணீர் மடல்

சில மனிதர்களை நாம் ஒரு தொழிலின் மூலம் அறிந்துக் கொள்கிறோம். சிலரை அவர்கள் படைத்த படைப்புகளின் வழியே நேசிக்கிறோம். ஆனால், மிகச் சிலர் மட்டும் நம் வாழ்க்கைக்குள் நுழைந்து, நம் வாழ்வின் ஒரு அங்கமாகவே மாறிவிடுகிறார்கள். எனக்கு அப்படிப்பட்டவர் தான் இயக்குநர் பாரதிராஜா சார். “பாரதிராஜா” என்ற பெயரை நான் முதன்முதலாகக் கேட்டது, நான் எல்.கே.ஜி படித்துக் கொண்டிருந்த காலத்தில் தான். அந்த வயதில் சினிமா என்றால் என்ன, இயக்குநர் என்றால் யார், ஒரு படைப்பாளியின் பெருமை என்ன என்பதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது. ஆனால், இன்று திரும்பிப் பார்க்கும்போது, வாழ்க்கை எனக்குக் கொடுத்த மிகப்பெரிய பொக்கிஷங்களில் ஒன்று, அவரை அறிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பாக இருந்தது என்றுப் பெருமையுடன் சொல்ல முடிகிறது. என் வாழ்க்கையில் சினிமாவையும், கலை உணர்வையும் அறிமுகப்படுத்தியவர் எங்கள் குடும்ப நண்பர், தமிழ் எழுத்தாளரும் சிறந்த பேச்சாளருமான திரு. பாரதி கிருஷ்ணகுமார்.

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, ‘தாஜ்மஹால்’ திரைப்படம் வெளியாகியிருந்தது. அப்போது மீண்டும் அவரைச் சந்தித்தேன்.  “இப்போதாவது பேசுவாயா பாப்பா?” என்று சிரித்தபடி கேட்டார். அப்போது நான் முதன்முறையாக அவரிடம் . ‘தாஜ்மஹால்’ திரைப்படத்தின் இறுதியில் அவர் கூறிய வசனத்தை அப்படியே தவறில்லாமல் சொன்னேன்.அவர் கண்களில் ஆச்சரியம் தெரிந்தது. பிறகு, அவர் மகனிடம், “டேய் மனோ! இவளை கடந்த முறை நாம் பேச வைக்க முயற்சி பண்ணோம். இப்போ பாரு... நம்ம படத்துல நான் பேசிய வசனத்தை அப்படியே சொல்றா!” என்று மகிழ்ச்சியோடு மனோஜ் சாரிடம் கூறினார். அந்த நொடியிலேயே அவர் என்னைப் பார்த்து, “இந்தப் பாப்பா ஒருநாள் பெரிய படைப்பாளியாக வருவாள்” என்றுக் கூறினார்.

அந்த வார்த்தைகள் அப்போது ஒரு குழந்தைக்கு புரியாமல் போயிருக்கலாம். ஆனால், இன்று நான் எழுதும் ஒவ்வொரு வரியிலும், நான் எடுக்கும் ஒவ்வொரு புகைப்படத்திலும், நான் மேற்கொள்ளும் ஒவ்வொரு பயணத்திலும் அந்த வார்த்தைகளின் எதிரொலி ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. அது என் கலைப் பயணத்தின் முதல் அத்தியாயம். அதன் பின்னர் பல ஆண்டுகள் கடந்தன. எழுதத் தொடங்கினேன். பயணம் செய்தேன். புகைப்படங்கள் எடுத்தேன். உலகத்தை வேறு கோணத்தில் பார்க்கக் கற்றுக்கொண்டேன். ஒருநாள் எனக்கு திடீரென்று ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. “நீங்கள் காயத்ரி தானே? நான் தான் நீங்கள் சிறிய வயதில் பார்த்த மனோஜ் பேசுறேன்” என்றார். அந்த ஒரு அழைப்பே என் வாழ்க்கையில் இன்னொரு முக்கியமான அத்தியாயத்தைத் தொடங்கியது. என் எழுத்துக்கள், என் பயணங்கள், என் புகைப்படங்கள், என் வாசிப்பு…. இவற்றையெல்லாம் அவர் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். “அப்பா அன்றே சொன்னார்.

நீ இன்று அதை நிறைவேற்றிக்கொண்டிருக்கிறாய்” என்று மிகுந்த உணர்ச்சியுடன் கூறினார். அதற்குப் பிறகு, ஒரு நாள்  பாரதிராஜா சாரை சந்தித்தேன். அன்று நான் பார்த்த பாரதிராஜா சார் ஒரு புகழ்பெற்ற இயக்குநர் இல்லை. தன் குழந்தை காயமடைந்ததைப் பார்த்து வருந்தும் ஒரு தந்தை. அவர் அமைதியாக என்னையேப் பார்த்தார். சில நிமிடங்கள் கழித்து அவர் மெதுவாக சொன்னார்: “இந்த உலகம் உன்னைப் பற்றி என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லட்டும். ,நீ உனது பாதைகளை நோக்கிச் செல்” என்றார். ஏனெனில் அந்த வார்த்தைகள் வெறும் ஆறுதல் வார்த்தைகள் அல்ல. அவை ஒரு வாழ்வியல் பாடம். அதனால்தான் இன்று அவரை நினைக்கும்போது, என் மனதில் முதலில் தோன்றுவது அவருடைய புகழோ சாதனைகளோ அல்ல. ஒரு உடைந்த குழந்தையைத் தங்கள் அன்பால் மீண்டும் உயிர்ப்பித்த நல்ல மனிதரின் முகம் தான். சினிமா, இலக்கியம், காதல், வாழ்க்கை, மனிதர்கள், பயணம், கலை, என்று உலகின் எண்ணற்ற விஷயங்களைப் பற்றி நாங்கள் மூவரும் பேசியிருக்கிறோம். அந்த உரையாடல்களில் நான் ஒரு கேட்பவளாக மட்டும் இருக்கவில்லை. அவர்கள் என்னை ஒரு குழந்தையாகவும், ஒரு நண்பராகவும், ஒரு படைப்பாளியாகவும் மதித்து உரையாடினார்கள்.

என் வாழ்க்கையில் பாரதிராஜா சாரும் மனோஜ் சாரும் அப்படிப்பட்டவர்கள்.   பாரதிராஜா சாரைப் பற்றி நான் அதிகம் பிடித்த விஷயம் அவரது படைப்பாற்றல் மட்டுமல்ல. வாழ்க்கையை எதிர்கொண்ட விதம். எப்போதும் தைரியமாகவும், கம்பீரமாகவும் ,சந்தோஷமாகவும் வாழ வேண்டும். மேலும், புகழின் உச்சியைத் தொட்டாலும், மனிதன் இறுதியில் ஒரு சாதாரண மனிதன்தான் என்பதை அவர் தனது வாழ்வின் மூலம் உணர்த்தினார். அவரது சாதனைகள் இமயமலை அளவுக்கு உயர்ந்திருந்தாலும், அவரது மனம் எப்போதும் எளிமையாகவே இருந்தது. பாரதிராஜா என்ற பெயரை வெறும் ஒரு திரைப்பட இயக்குநரின் பெயராக மட்டும் சொல்லிவிட முடியாது. அது தமிழ்ச் சினிமாவின் ஒரு காலம். ஒரு பண்பாடு. ஒரு வாழ்வியல். அவருடைய 16 வயதினிலே திரைப்படம் தமிழ் சினிமாவிற்கு ஒரு புதிய மொழியை அறிமுகப்படுத்தியது. மயிலும் சப்பாணியும் பரட்டையும் வெறும் கதாபாத்திரங்கள் அல்ல.

தான் வாழ்ந்த மண்ணையும், தான் கண்ட மனிதர்களையும், தான் அனுபவித்த வாழ்க்கையையும் திரைப்பட மொழியாக மாற்றி, உலகம் முழுவதும் உள்ள மக்களின் இதயங்களுக்குள் கொண்டு சென்ற மகா கலைஞர் அவர். தமிழ்ச் சினிமாவில் இன்று ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கும் எண்ணற்ற நடிகர்கள், நடிகைகள், தொழில்நுட்பக் கலைஞர்கள், படைப்பாளிகள் ஆகியோரின் பயணத்தின் தொடக்கத்தில் எங்கோ ஒரு இடத்தில் பாரதிராஜா  சாரின் கைரேகை இருக்கும். ஒரு ரசிகையாக மட்டுமல்லாமல், அவரது படைப்புகளுக்குள் வாழ்ந்த ஒருவரைப் போலவே நான் அந்த வசனங்களைச் சொல்லியிருக்கிறேன். சில பாடல்களைப் பாடிக் காட்டியிருக்கிறேன். சில காட்சிகள் என்னை எவ்வாறு பாதித்தன என்பதை உணர்ச்சியோடு விவரித்திருக்கிறேன். அந்த தருணங்களில் அவரும்  மனோஜ் சாரும்  என் வார்த்தைகளைக் கவனமாகக் கேட்ட விதம், என் உணர்வுகளுக்கு அளித்த மதிப்பு. அதையெல்லாம்  இன்று நினைத்தால்கூட என் மனதை நெகிழச் செய்கின்றன. எனவே, பாரதிராஜா சாரைப் பற்றி நான் நினைக்கும் ஒவ்வொரு முறையும், ஒரு தலைமுறையின் கனவுகளுக்கு வடிவம் கொடுத்த கலைஞரை நினைக்கிறேன். அந்த வரிசையில், அவரால் ஊக்கமளிக்கப்பட்ட ஒரு சிறிய படைப்பாளியாக என்னையும் நினைத்துக்கொள்ளும் போது, அது என் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய பெருமைகளில் ஒன்றாகவே தோன்றுகிறது.  இன்று ஒரு மாபெரும் கலைஞனை இந்த உலகம் இழந்திருக்கிறது. இந்த இழப்பை ஏற்றுக்கொள்வது எனக்கு இன்னும் கடினமாகவே இருக்கிறது. இன்று அவரை உயிரற்ற உடலாகக் காணும் இந்த நிமிடத்தை என் மனம் ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறது.